بسم الله الرحمن الرحیم
ان‎شاء الله فقط برای او، در مسیر او و برای رضای او بنویسم.

اللَّهُمَّ اسْتَعْمِلْنِی لِمَا خَلَقْتَنِی لَهُ
خداجونم!
روز اولی که تو عالم ذر، نگام کردی و گفتی تو هم برو دنیا، برام برنامه ریخته‌بودی یه جایی باشم، یه باری بردارم، یه کاری بکنم، مگه غیر اینه؟ منو بذار همونجا خداجون! دقیقاً همونجا...

سپاس خداوندی را که به ما دست‌داد و نوشتن آموخت...

همیشه شروع‌کردن کاری سخت بوده و ادامه‌دادنش سخت‌تر، از ۱۵ سال وبلاگ‌نویسی، فقط خاطراتم حجم در صفحات نت، باقی مانده‌است و سایر نوشته‌ها را خیلی وقت است پاک‌کرده‌ام. اگر قرار به نوشتن است، باید نوشت و اگر قرار به ننوشتن است، نباید حرفی، کلمه‌ای، سطری و متنی در صفحات حقیقی و مجازی نقش ببندد. همیشه خودم را پشت اسامی مستعار، مخفی می‌کردم تا کسی مرا نشناسد و افکارم را بدون پیش‌فرض بخواند.

درباره‌ام قضاوت نکند و اگر مطلبی برخلاف رایش بود و هر چه خواست بگوید، حرف‌هایش به من نرسد.

اما این‌روزها فهمیده‌ام اگر قرار است حرف حقی گفته‌شود تا شنیده‌شود، گوینده‌اش مهم است. زمانی که پیامبر اعظم (صلی‌الله علیه و آله وسلم) خواست مردم را دعوت به حق کند، خودش را معرفی کرد و همه او را می‌شناختند. همه‌‌جا خودش را با نام و نشان معرفی کرد. در تمام حرف‌ها، نامه‌ها، قراردادها و...

هر چند هویت‌ما، صرفاً نام و نشانمان نیست. هویت ما، شخصیت، تحصیلات و خانواده‌ای است که در آن بزرگ‌شده‌ایم. این‌بار می‌خواهم در سال ۱۴۰۰ که فقط چندصباحی تا ۴۰ سالگی فاصله دارم، نقاب اسامی مستعار را کنار زده و با نام و هویت حقیقی بنگارم، همانند تمام سال‌هایی که در رسانه، قلم زدم. در مجلاتی نظیر شمیم‌یاس، همشهری‌جوان، خانه‌خوبان، رشدخانواده و خانواده‌آرام و شاید حوراء... در کنار تمام عناوینی که ایام گذشته، به نامم ثبت‌شده است.

نوشتن روزانه، کاری دشوار است، اما باید از یک‌جایی شروع‌شود. در شبکه‌های‌اجتماعی خارجی و پر از دنبال‌کننده نیستم. به نظرم وقتی در زمین دشمن، بازی می‌کنیم فقط بازنده‌ایم، حتی اگر گل بزنیم.

اینستاگرام، تلگرام، واتس‌آپ، توئیتر، کلاب‌هاوس و امثالهم را ندارم و به جای آن در سروش، ایتا، بله، گپ با آدرس وبلاگ، در دسترسم.

باشد که این قلم فقط برای او بنویسد و جز برای او کلمه‌ای ننگارد.


قرارگذاشته بودم متن‌هایم هزارکلمه شود، اما در مقدمه، همین سیصد واندی کلمه هم زیادی است. باشد به هدف خلقتمان برسیم...

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ ـ سوره مبارکه ذاریات آیه ۵۱

و ما جن و انسان را خلق نکردیم جز اینکه عبادت کنند.

  • مهدیه مظفری

شروع

نویسندگی